Toch? of… je moet ‘wat kan’ vanuit een nieuw perspectief bekijken. En dus neem ik mijn 3 maanden oude Nouralynn mee op mijn pad de voedseltransitie te versnellen.
Zo ook gisteren op Nyenrode bij onze Transitiecoalitie Voedsel Vriendendag 2026: leiderschap in transities waar onze sparringpartner in transitie Andre Nijhof, Professor Sustainable Business and Stewardship at Nyenrode Business University, ons nog een laag dieper in de transitietheorie meenam: welk leiderschap helpt transities vooruit? In dat kader werden programmaleiders Maritha Werther (belonen en beprijzen), Bregje Hamelynck (duurzame landbouw) en mijn persoon (eiwit in balans en voedselomgeving) het podium op gevraagd voor een interview over wat wij denken dat deze deeltransities nodig hebben en hoe wij leiderschap toepassen. Wat ik vooral terug hoorde komen als onderliggende succesfactor is: dichtbij jezelf blijven. Daar, in je kern, zit de kracht en energie om te doen wat je te doen hebt en dat met energie te kunnen blijven doen.
Ambitieuze transitiestrijder
En dat raakt aan waar ik nu meer en meer mee in contact kom. Dichtbij mezelf blijven betekent voor mij ook gehoor geven aan mijn wens dat we onze rollen als mens niet zo strikt scheiden (werk/privé). Dat we in verbinding kunnen blijven met de vele aspecten van ons als heel mens zijn. Ik ben ambitieuze transitiestrijder én ik ben mama. En die twee zitten eigenlijk heel dichtbij elkaar: want zit de basis van de transitie die we allemaal graag zien (naar een duurzamere gezondere wereld) niet in de verbinding met onszelf als mens en onderdeel van de natuur terugvinden?
In dat kader ook dank aan mijn SDG Nederland collega Ruud Koornstra die zijn altijd mooie inzichten deelde als spreker tijdens deze dag. zoals: De pauw, wiens veren zoveel kleuren lijken te hebben, maar eigenlijk alleen blauwe veren heeft (echtwaar, althans: mijn bron is nu Ruud 😉). De andere kleuren ontstaan door de manier waarop het licht erop valt. Het hangt er maar van af waar je staat, wat je ziet.
Misschien geldt dat ook voor transities. En misschien geldt dat ook voor onszelf. De werkelijkheid ligt wellicht niet zo vast als we denken. Áls we net een andere positie innemen. En misschien is dat wel een les van leiderschap in transities: durven veranderen van perspectief. Nieuwe wegen vinden. Zien dat het anders kan, als je het maar wilt (zien). Ik ga weer vol energie aan de slag!
Natascha Kooiman – oprichter TcV en artistiek leider eiwittransitie en voedsel omgeving
Foto’s: Stijn Wildschut
